انواع مقاومت ورزش :
انواع مقاومت ورزش :
از تجزيه و تحليل فعاليتهاي ورزشي مي توان چنين نتيجه گرفت : همه ي انواع فعاليتهاي ورزشي به نوع خاصي از قدرت نياز دارند . اين نيازمندي ، به ميزان واقعي مقاومتي كه در آن ورزش توليد مي شود ، بستگي دارد . براي توليد عملكرد ورزشي هر ورزشكار بايستي بر انواع گوناگوني از مقاومت فائق آيد . انواع گوناگون مقاومت به قرار زيرند :
· مقاومت بدن ( نيروي جاذبه )
· مقاومت حريف
· وزن وسيله يا ابزار فعاليت ورزشي
· مقاومت هوا يا آب
يك ورزشكار براي غالب گشتن بر انواع بر شمرده مقاومت به ميزان خاصي از قدرت نياز دارد. توليد قدرت / نيرو يك ويژگي بسيار تعيين كننده موجودات زنده ، اعم از حيوان يا انسان است . به ياري سيستم عصبي ـ عضلاني است كه ورزشكاران مي توانند بر انواع گوناگون مقاومت چيره گردند . در فعاليتهايي كه در آنها لازم است فرد بر ميزان بالايي از مقاومت غالب آمده يا آن را تحت كنترل قرار دهد ، قدرت بيشينه (ماكزيمال ) از نقش و اهميت قاطعي برخوردار است ( چابا ايشتوانفي ، ترجمه هژير ، 1382 ) .
انواع ديگري از مقاومت :
1 ـ مقاومت متغير: مقاومت همزمان با حركت عضله در سراسر دامنه ي حركتي تغيير مي كند؛ عمل مذكور با استفاده از دستگاه يا قرقره هاي مخصوص صورت مي گيرد . يكي از مزاياي ثابت شده تمرينات هم جنبش ، ( مقاومت متغير ) اين است كه موجب درد و كوفتگي نمي شود ( برايان شاركي ، ترجمه فرهاد رحماني نيا ) .
در تمرينات مقاومت متغير ( وسائل ايزوكينيتيك ) ابزار و وسائل ويژه اي مورد استفاده قرار
مي گيرند (مانند Mini – Gym ) كه در جريان اجراي حركات ، قادرند ميزان مقاومت را متناسب با قدرت ورزشكار ، به طور خودكار تعديل نموده و امكان اجراي حركات را در سرعتي ثابت ،
فراهم گردانند . روش ايزوكينيتيك ( هم جنبش ) تركيبي از دو روش ديناميك ( ايزوتونيك )
و استاتيك ( ايزومتريك) است كه از اين گروه تمرينات مي باشد ( چاپا ايشتوانفي ، ترجمه هژير ، 1382 )
2 ـ مقاومت فزاينده : برنامه تمريني كه مقاومت همزمان با كسب قدرت از جانب عضلات افزايش مي يابد ( برايان شاركي ، ترجمه رحماني نيا ، 1382 ) .
اصول برنامه ي تمريني مقاومتي فزاينده ( PRTP ) يك روش تمريني است كه در آن مقاومت خارجي به تدريج افزايش مي يابد . همه ي برنامه هاي تمريني مقاومتي با همديگر مشابه نيستند . اين عدم مشابهت ناشي از تفاوت در اهداف آنهاست و اهداف هر برنامه نيز وابسته به نيازهاي اختصاصي هر فرد مي باشد .
اهداف و نتايج مورد انتظار برنامه ي تمريني مقاومتي فزاينده ( PRTP ) به قرار زيرند :
· قدرت عضلاني ارتقاء يابد ،
· استقامت عضلاني موضعي در مراحل آغازين برنامه افزايش يابد ،
· در اندازه عضلات تغيير فزاينده رخ دهد ،
· بر تركيب بدني تأثير مثبت گذاشته شود ،
· در مرحله ي مياني برنامه ، قدرت انفجاري ارتقاء يابد ،
· در مرحله ي پاياني برنامه ، قدرت بيشينه ( ماكزيمال ) افزايش يابد .
در نتيجه كاربست اين گونه برنامه اي اثرات مثبتي بر روي عملكرد اختصاصي ورزشكار ، ظاهر مي گردد . برنامه تمريني مقاومتي فزاينده ( PRTP ) را مي توان به طرق گوناگوني شروع نمود . براي اجراي اين برنامه تمريني ، رسش جسمي ، ذهني و عاطفي ورزشكاران بايستي مورد ملاحظه قرار گيرد. ورزشكار بايستي به آن سطحي از آمادگي ذهني و عاطفي دست يافته باشد كه بتواند فشار ناشي از اينگونه تمرين پيشرونده ( فزاينده اي ) ، را تحمل كند .
هم افزايش مقاومت و هم كاهش تكرارها بايستي در يك روال تدريجي ( گام به گام ) صورت پذيرند ( چابا ايشتوانفي ، ترجمه هژير ، 1382 ) .
3 ـ مقاومت ثابت ( غير قابل تغيير) : مقاومت همزمان با حركت عضله در سراسر دامنه ي حركتي تغيير نمي كند همچون وزنه برداري ( برايان شاركي ، ترجمه رحماني نيا، 1382 ) .
حجم تمرين :
حجم تمرين ، يكي از اجزاي اساسي تمرين است و اندازه نيازهاي ورزشكار براي رسيدن به آمادگي
بدني، تاكتيكي و فني را معلوم مي كند . حجم تمرين بخش هاي زير را شامل مي شود :
· زمان يا مدت تمرين ،
· فاصله ي طي شده يا وزنه هاي برداشته شده در هر واحد زمان ،
· تكرارهاي تمريني يا اجزاي فني كه يك ورزشكار در زمان معين اجرا مي كند .
حجم ، كل فعاليتي است كه طي تمرين انجام شده است با جمع كار انجام شده در هر جلسه يا مرحله تمرين است . حجم يك مرحله ي تمرين ، منظور تعداد جلسات تمرين و روزها و ساعات كار كردن است (قراخانلو و همكاران ، 1382 ) .
شدت تمرين :
شدت تمرين ، چگونگي كار در زمان معين است ؛ هر چه مقدار كار در واحد زمان ، بيشتر باشد، شدت تمرين بيشتر است . شدت تمرين ، ناشي از قدرت ايمپالسهاي عصبي است كه ورزشكار در تمرين به كار مي گيرد . قدرت محرك ، به اين عوامل بستگي دارد : اندازه ي بار ، سرعت عملكرد، تناوب ها يا استراحت هاي بين تكرار ها ؛ فشار رواني نيز در شدت تمرين مؤثر است . بيشترين شدت، ويژه ي فعاليتهايي است كه زمان آنها تا 15 ثانيه است ( قراخانلو و همكاران ، 1382 )
